ssrlogoHoewel het al een tijd geleden is, hier het verslag van de Small Schip Race 2016 van de Alfred J. Kwak, Chiel Van Oppen, bemanning Stef de Haas.

Het heeft even geduurd voor ik dit op papier kon en wilde zetten, het is een verslag geworden ter lering en vermaak.

Voor het derde jaar op rij staat met dikke letters in mijn agenda SSR! De Small Schip Race, georganiseerd door de regio uiterton van de Nederlandse Vereniging van toerzeilers is al een paar jaar een item op mijn verlanglijstje.
In 2014 ben ik gestart en na een paar uur op zee terug gevlucht naar IJmuiden, harde wind en ook nog eens pal uit het westen….wellicht hadden de tuisblijvers dat jaar toch gelijk. Voor de editie van 2015 heb ik me meteen ingeschreven, helaas kwam hier niets van terecht. Een knieblessure met verstrekkende gevolgen heeft me dat jaar grotendeels aan de wal gehouden. Het moest dit jaar dus gaan gebeuren.

SSR 2016 1Maandag 9 mei, de Alfred staat gestald bij Hermans Marine in IJmuiden, een tussenstop tussen de winterwedstrijden op de kagerplassen en de SSR, Robin de eigenaar had geen plaats meer achter in de werkplaats en dus staat Alfred met trailer en al midden in de winkel te pronken, nou ja pronken? Alfred is kaal, kaalgestript voor de winterwedstrijden en in geen velden of wegen klaar voor de SSR, toch zal hij twee dagen later te water moeten, klaar voor de keuring voor vertrek. Ik begin maandagochtend met het aftuigen van de mast en het samenstellen van een klussenlijst, een lange lijst maar gelukkig sta ik midden in een van de grootste technische watersportwinkels van Nederland en is de lijst op dinsdagavond zo goed als afgewerkt, morgenvroeg de boodschappen en persoonlijke bagage laden en op naar de jachthaven.

Woensdagochtend 11 mei, Stef laat zich afzetten bij mij thuis en na een kop koffie vertrekken we met de boodschappen richting de Alfred, Stef heeft de boodschappen gedaan dus met de voeding komt het vast en zeker goed. Ik heb zelf, als een soort controlfreak, nog wat extra boodschappen gehaald en ook die nemen we mee. Het hijsen in IJmuiden verloopt soepel en na het zetten van de mast vertrekken we naar de M steiger om tussen de andere deelnemers te gaan liggen. Naast ons ligt Gezinus met de Gint, door omstandigheden kan Pim niet meevaren en Gezinus zal solo gaan. Aan de andere kant komt na verloop van tijd de Hydraat van Eli te liggen, Eli heeft in 10 dagen tijd de boot van de grond af aan opgebouwd en zijn klussenlijst, zo zal later blijken, houd hem bezig tot middernacht. Hij is blij met de helpende hand die we zo nu en dan toesteken en ook de Hydraat ligt klaar voor vertrek. Ik ben tot laat op de dag bezig met de stuwplannen en indeling van de boot maar lang niet zo lang als Eli…

De volgende morgen gaat de wekker vroeg, maar eigenlijk was ik voor die tijd al wakker, ik kijk de boot rond naar alle lijstjes, noodvoorzieningen extra onderdelen en pakken koek en snoep. De Alfred is klaar, Stef is klaar en na het palaver gooien we los en varen samen met de Hydraat en De Flecha Verda naar de havenmond, het lijkt ons alle drie leuk om gezamenlijk als 560 klasse te vertrekken. De Alfred vaart als laatste in het rijtje richting de uitgang van Seaport Marina. Hobbelen tussen de pieren op de buitenboordmotor is geen pretje en ik besluit om meteen buiten de marina op te steken tegen de noordoostelijke wind in en de zeilen te zetten. Als we afvallen begint Alfred snelheid te lopen en ik ben nieuwsgierig naar de snelheid ten opzichte van de straks te varen koers. Omdat het kompas pas na het hijsen op het luik mag, al eerder heb ik ervaren dat de giek tijdens het hijsen van het grootzeil het kompas van het luik afveegt, zoek ik naar mijn hand GPS. Stef is direct begonnen met het opruimen van de lijnen en staat voorover gebogen in het luik, ik blader door de pagina’s op de GPS en stuur de boot op gevoel, op zoek naar de pagina die de huidige kompaskoers aangeeft heb ik mijn ogen op de GPS en niet op mijn omgeving, een fout die duur uit zal pakken. Terwijl ik met plezier en verbazing naar de snelheid kijk, 6,2 knopen, we zeer zwaar geladen zijn en voor mijn gevoel deed Alfred niet meer dan 5, voel ik een dreun door de boot gaan.

Ik weet nog steeds niet wat ik eerder heb ervaren, de dreun, de schok van een plots tot stilstandkomende boot of het geluid van het kraken van de romp, we zijn op de enorme groene (zee)boei gevaren die het geultje van de haven markeert en natuurlijk net op een uitstekende stalen beugel. Ik weet nog wel dat ik me meteen realiseerde dat het niet goed was, sterker nog dat het misschien wel eens goed mis zou kunnen zijn. Stef kruipt naar voren en kijkt over de rand, ik zie zijn hand omhoog gaan en het overstag gebaar maken, er zit een gat in de romp, ten grote van een flinke hand, terug naar de haven dus, we maken water over deze boeg en snel ook.
In de 30 meter naar de ingang van de haven gaan allerlei emoties door me heen, ongeloof, hoe kan ik die boei nu hebben geraakt, ik vaar al bijna 20 jaar iedere woensdagavond deze haven in en uit. Boosheid, naar mezelf naar mijn omgeving, het is niet eerlijk niet voor het derde jaar op rij. Frustratie bij het zien van de andere deelnemers tussen de pieren en ook angst, in hoeverre is de Alfred beschadigd een 560 met een gekraakte romp doet het niet meer zo best op de lange termijn, gelukkig zal blijken dat het een schone breuk is en dus geen verdere schade aan het laminaat.

Nog voor we vast liggen heeft mijn oplossend vermogen de overhand gekregen en heb ik een plan voor reparatie en vervolg van de rally. Het duurt even voor ik me realiseer dat dit bij Stef nog niet het geval is en hij in zijn hoofd de optie van repareren en doorgaan niet heeft opgenomen, hij geeft aan een vervolg eigenlijk niet te zien zitten en verklaart dat het over en uit is. Ik weiger me er bij neer te leggen en stel dat we hoe dan ook het gat eerst dichten of we nu gaan of niet. Het lijkt alsof mijn empathisch vermogen is uitgeschakeld, vervloek in stilte alles en iedereen en overweeg in gedachten zelfs de optie om solo te gaan.

Ik ben eigenlijk behoorlijk aangeslagen van de klap en de schade, ik zie het ook duidelijk aan Stef maar merk het pas bij mezelf als ik even later een verplichte pauze heb omdat de lokale bouwmarkt nog niet open is en ik 20 minuten voor de deur moet wachten. We hebben afgesproken dat we eerst repareren en als we allebei tevreden zijn met het resultaat we toch gaan. Terug op de boot zijn we allebei tot rust gekomen, Stef heeft koffie geregeld en we spreken het reparatieplan door voor we aan de slag gaan. Een uur later is Alfred dicht en wachten we rustig tot de minimale droogtijd voorbij is om de reparatie te controleren op lekkage. Om half twaalf gooien we los en om 12 uur starten we tussen de pieren.

SSR 2016 2We hebben besloten een noordelijke koers te houden, de wind zou in de loop van de nacht/ochtend naar het noord-westen gaan en we willen voorkomen dat we aan de wind moeten hakken, we willen niet onnodig veel waterdruk op de reparatie zetten. We sturen dus in een noordelijke boog naar Lowesoft met een behouden zeilplan, op dit moment willen we veilig en comfortabel naar de overkant en is de snelheid van minder belang. Het wordt een mooie zeildag en heel even hebben we nog de spinaker gezet, tien minuten laten begon het echter door te waaien en wederom met het oog op de reparatieplek de spi er maar weer af. Nu zelfs een rif erbij in het grootzeil want het waait echt wel door. We genieten van een heerlijke vriesdroogmaaltijd en hebben in het begin van de avond weer via de marifoon aansluiting bij een deel van de anderen. Zo weet Lowesoft in ieder geval dat we onderweg zijn. Stef wordt tegen een uur of tien ziek en hij gaat even liggen. Een combinatie van vermoeidheid, zeeziekte en de adrenaline van de ochtend houd hem de hele nacht in bed, gelukkig heb ik de hand GPS, een zak gomballen en een paar sigaren onder handbereik want de stuurautomaat weigert dienst op deze koers. Ik geniet van de nacht, de sterrenhemel, de boot ik filosofeer en reflecteer in mijn gedachten er op los en vind het bijna jammer dat de ochtend komt en ook Stef boven dek verschijnt. Bijna want inmiddels ben ik ook wel erg moe. We hebben gedurende de nacht meer op de windhoek dan op het kompas gevaren maar zijn al met al redelijk uitgekomen en lopen met het tij mee de haven tegemoet. Om acht uur s ’morgens ligt Alfred vast, er lopen nog schepen binnen van de toerzeilers rally (de grote boten), zij zijn tegelijkertijd uit IJmuiden vertrokken, we hebben dus best vlot gezeild. Later blijkt dat we ondanks het behouden zeilplan (we hebben de hele nacht het rif laten zitten) we op gecorrigeerde tijd vijfde zijn geworden, helemaal niet slecht! Kop koffie, borrel en een paar uur slaap.

De rest van de dag vullen we op met over en weer verhalen uit wisselen, schoon schip maken en een korte wandelling door Lowesoft. ‘s Avonds is er het rallydiner met de prijsuitreiking en gaan we vroeg naar bed om slaap in te halen.

Op zaterdag hebben we de hele dag vrij, we besluiten om na een goed ontbijt bij een paar echte Engelse dames in bloemetjes jurken, met de trein naar Norwich te gaan. We moeten wachten op de trein en drinken in de stationsrestauratie een kop koffie, wat een ontzettend smerige kop koffie was dat. Het alarm had moeten afgaan aangezien ze espresso al verkeerd hadden gespeld op het raam.
Waar Lowesoft een kaal stadje is aan de onderkant van de sociale klasse is Norwich juist een typische Engelse stad met bijbehorende sfeer, pubs, winkels, kerken en moderne koffiebars. We slenteren bijna de hele dag door de binnenstad en langs de rivier, Stef koopt nog een mooie hanger voor zijn vrouw Rene en ik koop mijn vijf dagen vrij van het gezin af in de speelgoedwinkel. Die avond eten we in Lowesoft met een goot aantal deelnemers bij de Indiër, lekker eten en gezellig TL-licht.

Zondagmorgen is bijna iedereen vroeg vertrokken en kijken we over een lege haven, de wind zou er wat uit zakken vandaag en een ieder wil profiteren van de wind die er nog is. Wij besluiten om eerst nog een uitgebreid ontbijt te nemen samen met Eli en Mirjam van de Hydraat en we verlengen nog even het vakantiegevoel, we hoeven pas eind maandagmiddag te hijsen in IJmuiden. We lopen het hele dorp door naar het meest westelijke puntje van Lowesoft en dus ook van GB, hier zit een pub met ontbijt. De locatie is leuk, het eten bij de bloemetjes dames was minstens net zo goed. We slenteren terug naar de haven, stouwen de laatste zaken weg en varen uit, de Hydraat zal iets later vertrekken. De terugreis houden we ook weer noordelijk aan, eigenlijk dezelfde boog als de heenweg, we voelen ons beide goed en afwisselend sturen we de Alfred richting IJmuiden.
De wind is inderdaad wat minder, geeft niet, geen haast, we komen tot gesprekken zoals die alleen midden op zee kunnen ontstaan. Hobbelen de nacht door met koffie en sigaren en lopen rond 10 uur in de ochtend IJmuiden binnen. De havenmeester weet ons tussen twee hijsklusjes door op de trailer te krijgen en de SSR zit er op.
Een aanrader voor iedereen die samen/alleen eens naar de overkant wil!